บทที่ 115 บทไม่มีชื่อ

คิงมองภาพที่อดิษดิ้รรนร้องด้วยความเจ็บปวดตรงหน้าด้วยสายตาเมินเฉย เหลือบสายตาไปมองไลลาที่นั่งงอตัวสะอื้นไห้ด้วยความหวาดกลัว

"หึหึ นี่ยังน้อยไปไลลาเธอจะต้องจดจำมันไปชั่วชีวิตของธอจนกระทั่งตายก็ยังไม่ลืม"คิงบอกเบาๆก่อนจะหันกลับมาดูอดิษอีกครั้ง

"นี่ยังไม่ได้เริ่มเป็นจริงเป็นจังเลยนะอดิษจะโวยวายไปทำไมก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ